Ασφάλεια – Καθημερινότητα

 

α. Για την Ασφάλεια

Δεν είναι το τελευταίο θέμα στη λίστα μου, αλλά το πρώτο με το οποίο σκοπεύω να ασχοληθώ προσωπικά και κατά προτεραιότητα, αν μου κάνετε την τιμή να με εμπιστευτείτε.

Το ζήτημα της ασφάλειας αφορά την προστασία τριών αγαθών, που είναι ξεχωριστά και πρέπει να τα διακρίνουμε και να μην τα συγχέουμε:

  • Αφορά κατ’ αρχάς την Ακαδημαϊκή Ελευθερία, η οποία εγγυάται την τέλεση των καθηκόντων μας.
  • Αφορά επίσης την προστασία της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και της περιουσίας των χρηστών της Πανεπιστημιούπολης.
  • Αφορά τέλος την προστασία της Πανεπιστημιακής περιουσίας.

Το ζήτημα της ασφάλειας γενικώς προσκρούει στην ταλαιπωρημένη έννοια του ασύλου.

Το άσυλο ως έννοια ανακαλύφθηκε για να περιφρουρήσει την ακαδημαϊκή ελευθερία. Η αποτελεσματική προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας προϋποθέτει την κατάργηση οποιασδήποτε μορφής ασύλου που δεν είναι ακαδημαϊκό. Η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι ιερή εντός του Πανεπιστημίου και αυτή θα πρέπει να προστατεύεται και όχι αυτοί που την παραβιάζουν και την προσβάλλουν καταχρώμενοι της έννοιας του ασύλου. Και η ακαδημαϊκή ελευθερία θα πρέπει να προστατεύεται εντός του Πανεπιστημίου απέναντι σε οποιουσδήποτε επιχειρούν να την προσβάλουν ή να την καταλύσουν, είτε πρόκειται για όργανα του Κράτους είτε για τρίτους που δεν έχουν σχέση με την πανεπιστημιακή κοινότητα, ή ακόμη και για μέλη αυτής της ίδιας της πανεπιστημιακής κοινότητας, που αναγνωρίζουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να ασκούν βία εντός του Πανεπιστημίου για να επιβάλλουν τις αποφάσεις τους στο όνομα ακριβώς του ασύλου.

Πράγμα ξεχωριστό, αλλά της ίδιας κατηγορίας και σημασίας, είναι η καταστροφή των πανεπιστημιακών χώρων και της πανεπιστημιακής περιουσίας από άτομα, από οπουδήποτε κι αν προέρχονται, τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό της πανεπιστημιακής κοινότητας, τα οποία εννοούν, στο όνομα του ασύλου και πάλι, να διεκδικούν ασυλία και ατιμωρησία. Στη δική μου πρυτανεία, δεν πρόκειται να την έχουν, ό,τι και να κοστίσει αυτό. Όπως η Πολιτεία δεν πρέπει να εκβιάζεται, έτσι και η Πρυτανεία δεν εκβιάζεται και αν εκβιάζεται, δεν υποχωρεί.

Τέλος, πράγμα διακριτό επίσης, αλλά ανήκον στην ίδια σφαίρα, είναι και η προστασία της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και της περιουσίας των χρηστών της Πανεπιστημιούπολης. Στο πλαίσιο αυτό, τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν είναι αυτά της προφύλαξης κατ’ αρχήν, και της καταστολής, στη συνέχεια, σε περίπτωση διάπραξης σχετικών αδικημάτων εντός της Πανεπιστημιούπολης. Η καταστολή στην περίπτωση αυτή είναι ζήτημα της δημόσιας δύναμης. Τα μέτρα πρόληψης είναι της δικής μας αρμοδιότητας και θα τα λάβουμε και πάλι με όποιο κόστος. Η Πανεπιστημιούπολη ανήκει στους χρήστες της, στους οποίους και θα πρέπει να είναι προσβάσιμη κατ’ αποκλειστικότητα, όπως συμβαίνει παντού στον κόσμο.

Επί του πρακτέου, η προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, της πανεπιστημιακής περιουσίας και της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και της περιουσίας των χρηστών της Πανεπιστημιούπολης απαιτεί την κατάρτιση σχεδίων δράσης για κάθε περίπτωση που από την πείρα μας γνωρίζουμε πως θα χρειαστεί να αντιμετωπιστεί ειδικά και με συντονισμένο τρόπο. Αυτό θα γίνει σε συνεργασία με τις υπηρεσίες φύλαξης του Πανεπιστημίου μας και τη δημόσια δύναμη διαφύλαξης της τάξης και προστασίας της ζωής και της περιουσίας των πολιτών, η οποία και θα τεθεί προ των ευθυνών της εκ των προτέρων.

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να σταθώ λίγο περισσότερο στο ζήτημα της κακομεταχείρισης της Πανεπιστημιακής περιουσίας, την οποία μας εμπιστεύτηκε να διαχειριστούμε ο ελληνικός λαός για να σπουδάσουν τα παιδιά του. Δεν είναι ανεκτό, σε καιρούς απόλυτης στέρησης ακόμη και των προς το ζην πολλών συμπολιτών μας, να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, που συντηρεί ένα κλίμα διάχυτης υποβάθμισης τριγύρω μας, η οποία επιτρέπει στην εγκληματικότητα να ανθεί στο χώρο μας. Αυτά τα δυο συμβαδίζουν. Πρόκειται για εκφυλιστικά φαινόμενα, που θα πάψουν να υπάρχουν μόνον αν το θελήσουμε όλοι μας και το θελήσει κι ο ίδιος ο ελληνικός λαός που στέλνει τα παιδιά του εδώ πέρα για να σπουδάσουν και πληρώνει γι’ αυτό. Ως γνωστόν, τίποτε δεν είναι ακριβότερο από το δωρεάν.

Η ανοχή μας, συνεπώς, απέναντι στην κάθε μορφής κακομεταχείριση που υφίσταται ο χώρος μας, θα πρέπει να είναι μηδενική. Τέτοιες συμπεριφορές, τις πληρώσαμε με μια πτώχευση. Και το πρόβλημα είναι ότι στον τομέα αυτό τίποτε δεν άλλαξε. Εγώ δεσμεύομαι πως αυτό θα το αλλάξω με όποιο κόστος. Τα πανεπιστημιακά κτίρια στο campus θα γίνουν υπόδειγμα δημοσίων κτιρίων, στο πρότυπο όλων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της υφηλίου. Η Ελλάδα θα πρέπει να πάψει να είναι και εδώ ουραγός.

Πρόκειται για ένα κεντρικό πρόβλημα, που χρωματίζει αρνητικά την ίδια την καθημερινότητά μας τελικά, στο μέτρο που καλούμαστε να δουλέψουμε και να δημιουργήσουμε σ’ ένα χώρο υποβαθμισμένο, στον οποίο η παραμικρή βελτιωτική παρέμβαση μπορεί ανά πάσα στιγμή να ακυρωθεί, επιτυγχάνοντας μόνο να δαπανήσει τα λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου.

 

β. Για την Καθημερινότητα

Για τα ζητήματα της καθημερινότητας, θα θεσμοθετήσω μια συνάντηση το μήνα κατ’ ελάχιστον με τους εκπροσώπους του ΕΣΔΕΠ και των λοιπών συλλόγων διδακτικού και διοικητικού προσωπικού του Αριστοτελείου, τους οποίους θα καταστήσω θεσμικούς συνομιλητές μου για να αντιμετωπίσουμε μαζί τα προβλήματα του διδακτικού, του διοικητικού και του λοιπού προσωπικού του Ιδρύματος.

Σημαντικό θέμα καθημερινότητας που όλοι μας αντιμετωπίζουμε στο campus, είναι το parking. Μία από τις πρώτες ενέργειές μου θα είναι η αντικατάσταση όλων των σημάτων εισόδου στο campus, ώστε να διακρίνουμε τους εργαζόμενους από τους φοιτητές. Οι μεν πρώτοι θα έχουν δικό τους έναν χώρο που θα καθοριστεί εντός της Πανεπιστημιούπολης και οι δεύτεροι έναν άλλο χώρο για δική τους αποκλειστικά χρήση. Δεν είναι δυνατόν οι πρώτοι να μην μπορούν να βρουν να παρκάρουν το αυτοκίνητό τους για να πάνε στη δουλειά τους, από την οποία εξαρτώνται οι δεύτεροι. Στους πρώτους, λοιπόν, θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα, χωρίς να αδικηθούν οι δεύτεροι.